MOONRISE ΚΙΝΓΚΝΤΟΜ

Στοιχεία (Elements) :

κιάλια,δεντρόσπιτο, ρομαντισμός, συμμετρία, φόβος, παιδικά όνειρα

(binoculars, tree house, romanticism, symmetry, fear, childhood dreams)

Παλέτα (Color Palette):

Moonrise Kingdom is perhaps one of the greatest movies made by the well renown director, Wes Anderson. From the first scene the viewer enters into a world where anything is possible. Whoever is familiar with Anderson's work can easily identify one of his films, since he has a unique way to blend some of his favorite and distinct colour palettes, with architecture and produces images of unique quality.

The way he sets his cameras in space and how he treats the interior and exterior spaces as vertical sections, offers a cinematic view point on how architects draw in order to create a consistent communication in between spaces and an unobstracted flow.

#be_inspired_with_us #2jarchitects #design #architecture_studio #films #moonrisekingdom #wesanderson #July

Το Moonrise Kingdom μία από της σημαντικότερες ταινίες του σκηνοθέτη Wes Anderson, που από την πρώτη κιόλας σκηνή της ξέρεις πως έχεις ήδη μπει σ έναν ξεχωριστό κόσμο. Για οποιονδήποτε που είναι φαν του Wes Anderson, είναι πολύ εύκολο να καταλάβει πότε βλέπει ταινία του. Ο Anderson έχει το δικό του μοναδικό τρόπο να δημιουργεί ταινίες χρησιμοποιώντας πάντα τη δική του χρωματική παλέτα και την αγάπη του για την αρχιτεκτονική.

Μας καθοδηγεί στους εσωτερικούς χώρους, χρησιμοποιώντας τομές και τοποθετώντας την κάμερα πάντα στη μέση του τοίχου, ενώ ταυτόχρονα χειρίζεται τον εξωτερικό χώρο σαν ακριβώς να ήταν μία τομή ενός δωματίου. Μ αυτό τον τρόπο καταφέρνει να μας δείξει τις σχέσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών του, όπως οι αρχιτέκτονες επικοινωνούν τις σχέσεις μεταξύ των διαφόρων στοιχείων σ ένα σχέδιο.

Το Moonrise Kingsom τοποθετημένο στο 1965, τέσσερα χρόνια πριν από τη γέννηση του σκηνοθέτη, αποθανατίζει τα ερεθίσματα με τα οποία ο ίδιος μεγάλωσε κι όπως έχει πει και ο ίδιος η ταινία συνοψίζει τα παιδικά του όνειρα εκείνης τις εποχής.

Ακολουθώντας τη ρομαντική ιστορία δύο παιδιών, έχουμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε τους φόβους τους αλλά και τα όνειρα τους. Πιο συγκεκριμένα μέσα από την αρχιτεκτονική γλώσσα της ταινίας και τα πλάνα της, καταφέρνουμε να δούμε τον κόσμο όπως ένα μικρό παιδί. Η διαδρομή που ακολουθεί η κάμερα μέσα στο σπίτι της οικογένειας του επισκόπου, ή το δεντρόσπιτο που έχει τοποθετηθεί τόσο ψηλά, όσο ένα παιδί θα ένιωθε πιο κοντά στον ουρανό και πιο μακριά από τους φόβους του πάνω στη γη. Ακόμα και τα τοπία έχουν μία παιδικότητα ακροβατώντας μεταξύ του κόσμου των παιδικών παραμυθιών και τον αληθινό.

Τα απόλυτα κεντρισμένα πλάνα του σκηνοθέτη καθώς και η τοποθέτηση της κάμερας στο κατάλληλο ύψος μας βάζει στη διαδικασία να βιώσουμε και να καταλάβουμε καλύτερα τον παιδικό κόσμο, καθώς ίσως και να ανατρέξουμε σε δικές μας αντίστοιχες παιδικές αναμνήσεις παρατηρώντας πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος που βλέπαμε σαν μικροί με αυτόν των ενηλίκων.